First Descent: Noekie Creek

Pepijn Hoeksema
20 jan
2 minuten om te lezen

Op 18 januari vertrekken we rond acht uur ’s ochtends uit Queenstown. Op het programma staat een low-flow canyon. Onbekend canyon voor iedereen. Al dagen zijn we op zoek naar een mooie first descent, iets nieuws, iets eigens. Een week eerder waagden we al een poging in de Caples Valley. We inspecteerden verschillende creeks, maar helaas zat er niets tussen. Die dag sjouwden we onze boormachines en haken 22 kilometer en een flink aantal hoogtemeters mee voor niets. Dat hoort erbij.

Deze keer weten we het zeker.

Twee dagen geleden spotten Anouk en ik deze canyon tijdens een lange trailrun. Een écht lange: samen 56 kilometer in één dag legde we afzonderlijk van elkaar af. Genoeg tijd dus om flink wat terrein te verkennen. Deze creek viel meteen op vanaf de brug. Twee mooie abseils aan het einde en steil terrein.

We rijden via Glenorchy, waar we even twijfelen om te stoppen bij Woollys voor die enorme brownies. Maar vandaag doen we gezond. Vanaf Glenorchy volgt nog een kort stuk asfalt, waarna we het onverharde terrein op gaan. Onze nieuwe canyon-mobiel de “Mitsubitie Outlander” maakt korte metten met het fjordachtige landschap. Aankomen, uitstappen, omkleden: binnen no time zijn we klaar om te gaan.

De approach duurt ongeveer een uur tot het einde van de canyon. Vanaf daar stijgen we zo’n 250 meter, wat ons nog eens 45 minuten kost. Een prima en vooral efficiënte inloop. Eenmaal boven trekken we onze pakken aan en beginnen we enthousiast aan de afdaling.

De eerste abseil is meteen raak: 30 meter. Geen bomen om van te riggen, dus er moet geboord worden. Jaap houdt rekening met de rotswrijving en niet veel later staan we alweer bij de volgende drop. Een prachtige abseil van 25 meter, dit keer kiezen we een mooie lijn recht door het water.

Bij de volgende abseil is het Anouk’s beurt om een haak te plaatsen. Ze moet op haar tenen staan om er goed bij te kunnen. Jaap zekert haar nog even met een menselijk anker — geen overbodige luxe, want ze staat op een randje. Daarna lopen we verder, langs een hoge abseil met een scherpe rand, tot we bij de volgende drop allemaal even stil worden.

We kijken diep naar beneden.

Een indrukwekkende waterval van zo’n 60 meter vormt het absolute hoogtepunt van de trip. Hier besluiten we twee haken te plaatsen. Veilig, solide en klaar voor de toekomst. We sluiten af met een korte abseil van 10 meter en staan even later op de brug, onderaan de canyon.

High fives alom.

De eerste afdaling van Noekie Creek is een feit vernoemd naar Anouk, ter ere van haar eerste first descent. Mooier kan bijna niet.

De terugweg voert ons door de zonovergoten Greenstone Valley. Moe maar voldaan. Natuurlijk stoppen we onderweg nog bij een café voor een cola en een biertje. Terug in Glenorchy worden we tijdens het tanken aangesproken door twee omaatjes met een lekke band. Of we misschien even kunnen helpen.

Tien minuten later is het gefixt. Als dank staan ze erop dat we in het café een drankje bestellen.

En zo eindigt een perfecte canyon-dag, voor de tweede keer op het terras. Soms klopt alles gewoon.

Team: Pepijn, Jaap, Britt, Anouk